Runs: Zanvoort circuit run ’16

DSCN3043

Het was koud en nat, maar eigenlijk wel goed te doen, en ik had de wind eindelijk een keer in de rug. Maar toen was daar het strand… Het voelde alsof ik tikkertje aan het spelen was met de golven, die mij uiteindelijk ook te pakken kregen. Over het kleine stukje harde zand banjerde duizenden lopers, en toen ik in deze hel was beland was het strand een omgeploede vlakte. Alleen de doorgewinterde lopers hielden hier stand, maar het strand sloopte mij. ‘Nooit meer’ riep ik tegen iedereen die het wilde horen. Maar alle andere lopers waren bezig met run strijd tegen de vermoeidheid. 

IMG_20160320_172026064

Maar laat ik jullie eerst meenemen naar het begin van deze dag. Het was zondagmorgen twintig maart. Het weer zag er iets somberder uit dan voorspelt, maar dit weerhield er niet van dat ik erg enthousiast was. Ik schoof mijn niet zo gezonde ontbijt naar binnen alias Paas stol en een witte bol met hagelslag. Geen havermout smurrie of yoghurt parfaits voor mij! En who cares, ik zou toch twaalf kilometer gaan rennen ;).

Na last minute outfit changes, vanwege het weer, ben ik klaar om te vertrekken. Hop naar het station, om met de trein naar Zandvoort te reizen. Bij elke station dat ik passeer kleurt de trein meer neon. ‘Raar volkje die hardlopers’ zie ik de andere reizigers denken. Ik ben geen grote fan van reizen. Het maakt je moe, en toen station Zandvoort aan zee in zicht was kon ik zo weer mijn bed in duiken. Ik moet nog twaalf kilometer rennen!

Aangekomen in Zandvoort begint het te regenen, en de wind heeft er deze ochtend ook wel zin in. Verkleumd loop ik richting de startlijn, maar die laat wel erg lang op zich wachten. Bijna twee kilometer later sta ik klaar. Moe, verkleumd en met een humeur dat ik zelfs na een lange schooldag niet heb. Twaalf kilometer rennen? Ja val dood!

Kilometers 1-4: 26:39
Maar dit veranderd als ik het startschot hoor. Mijn dodelijke humeur maakt plaats voor zenuwen als de stoet langzaam in beweging komt. De ene voet voor de andere zetten en dat dan steeds sneller. Dat was mijn tactiek. Op het circuit worden wij opgezweept door muziek met een lekkere beat. Die eerste kilometers gingen super. Wat achteraf ook blijkt, want dit zijn de snelste kilometers. En als je je in moet houden om geen auto geluidjes te gaan maken in elke bocht die je doorrent, weet je dat het goed gaat. Ik liep met een lekker tempo dat ik zeker nog de hele race kon volhouden, en misschien nog wel even kon versnellen. Altans, als de volgende twee blokken ook zo lekker gingen…

Kilometer 5-8: 57:06
Maar toen kwam het strand! In het eerste stuk ging ik er nog vol goede moed tegenaan, maar na een paar meter kwam ik er al achter dat dit geen doen was. Het was hoogwater, en op het kleine stukje harde zand rende een paar honderd mensen. Het hele strand was omgeploegd, tot een wankelende vlakte. Hardlopen in het zand is niet grappig. Bij elke stap die je zet glijd je weg, waardoor dit twee keer zoveel energie kost. Je vindt geen grip of stabiliteit.

Proberen zoveel mogelijk te rennen langs het water was ook geen doen. De eerste golfen probeer ik nog te ontwijken om mijn schoenen en sokken droog te houden. Maar vijf golfen verder banjer ik er gewoon door heen. Ik speelde tikkertje met de golfen, en verloor! Mijn tempo ging ver naar beneden, terwijl mijn hartslag sky high was. Langzaam kwam het einde inzicht. Nog 500 meter gaf een bordje, waar ik bijna tegenaan liep, aan. En tijdens die laatste meter deed ik mijzelf een beloofde. Hardlopen op het strand, één keer en nooit meer!

Eindelijk raakte mijn voeten het eerste stuk harde ondergrond. Maar toen was daar het volgende obstakel, een steile helling. Snel probeer ik omhoog te rennen, maar ook de helling heeft mij verslagen. Lopend kom ik boven. Mijn hartslag ligt even mogelijk nog hoger. Wat doe ik mijzelf aan?!

download_IMG_7501

Kilometer 9-12: 1:24:11
Langzaam maar zeker gaat mij hartslag omlaag, en mijn snelheid omhoog. De afgelopen vijf kilometers waren een hel geweest. En mijn tactiek om de ene voet voor de andere te zetten wil ik bijna opgeven. Alles in mijn lichaam schreeuwt om rust, maar ik zet door. En ik krijg langzaam de controle weer een beetje terug. Aan de kant verschijnen steeds meer mensen met ratels en muziek die je aanmoedigen. Voorzichtig probeer ik er een glimlachje uit te persen. Fake it till you make it! En het begint te werken. Terwijl ik om mij heen mensen hoor kreunen en naar het publiek hoor schelden, voel ik mij steeds beter. Nog maar twee kilometer!

Ik ren langs het station en besef dat ik nu precies weet hoever ik nog moet rennen. De wind komt van voren en de weg gaat omhoog, maar dit moet lukken. Langs de kant staan drumbands en mensen die bekende aanmoedigen. Ook zie ik al andere renners terugkomen met hun medaille. Ik ben er bijna. Ik ren de ingang van het circuit binnen, nog 1 kilometer. En daar is hij dan eindelijk, de finish. De laatste paar meters sprint ik over de finish. Ik heb het gehaald!IMG_20160320_150800383

 

Na afloop:
Het was zwaar, maar dat maakt die medaille alleen nog maar meer waard! En wat voor medaille, het is echt een pareltje. In het vak na de finish staan veel renners selfies te maken en hun eindtijd op sociaal media te zetten. Natuurlijk moest ik ook nog even een foto hebben. Tevreden en uitgeput loop, ja nog meer lopen!, ik weer terug naar het station. Op dit moment denk ik Laura te spotten. Zij is een grote inspiratie, en het was super om de ‘race’ met haar na te bespreken. Uitgeput plof ik neer in de trein.

Volgend jaar weer?!

Advertenties

4 gedachtes over “Runs: Zanvoort circuit run ’16

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s